Het roken van vis, vroeger en nu

Een ambacht geboren uit noodzaak

Tegenwoordig is de koelkast zowat het epicentrum van elk huishouden, maar tot de jaren 1950 en 60 waren koelkasten een luxeartikel dat slechts weinig gezinnen zich konden veroorloven.

Maar hoe werd voedsel dan bewaard? Groenten en vlees belandden in pekel of azijn. Vlees werd ingelegd in vet, gepekeld en/of gedroogd. Melk werd dagelijks vers gehaald of rondgebracht door de melkboer. Wat koel moest blijven, werd opgeslagen in kelders of voorraadkamers, waar de temperatuur lager en stabieler was dan in het woongedeelte van huizen. En verse vis? Die werd gezouten en gedroogd óf gerookt. En net in dat laatste heeft West-Vlaanderen een rijke traditie.

West-Vlaanderen als hotspot voor de visrokerij

In de kustregio, waar haring, sprot, makreel en paling dagelijkse kost waren, ontstonden vanaf de 18^de  en 19^de  eeuw tal van kleine visrokerijen en -drogerijen. Niet uit luxe, maar uit pure noodzaak voor de voedselbevoorrading en -bewaring. Het werd een ambacht dat aansloot bij het ritme van de zee, en daarbovenop zorgde voor welgekomen werkgelegenheid.

Plaatsen als Oostende, Nieuwpoort en Blankenberge groeiden uit tot echte rokerij-regio’s. Gerookte vis was betaalbaar en voedzaam. Wat begon als een product voor het volk, groeide uit tot een streektraditie die generaties lang werd doorgegeven.

Het roken gebeurde met wat voorhanden was: hout, tijd en vakkennis. Elke rokerij ontwikkelde haar eigen rookmethode, herkenbaar aan de geur, kleur en smaak. Of was het stank? Want in de stadskernen hadden de rokerijen een eerder kwalijk imago vanwege geurhinder en brandgevaar. Dat bracht in volksbuurten geregeld conflicten met zich mee. Rokerijen kregen vanuit de lokale overheden de stempel ‘hinderlijke bedrijven’ en moesten zich houden aan steeds strengere regels. Nog later werden ze geweerd uit woonkernen, en vriendelijk verwezen naar stadsranden en havenzones.

Visrokerij Alloo: levend erfgoed

Anno 21^ste eeuw zijn veel van de oorspronkelijke rokerijen verdwenen. Maar sommige families hielden vast aan het ambacht, waardoor we vandaag nog steeds kunnen genieten van hun traditionele visproducten.

Visrokerij Alloo, welgekend in Brugge en omstreken en tevens een zusterbedrijf van De Vistrap, werd opgericht in 1885. Het groeide al snel uit tot één van de meest toonaangevende visrokerijen in België. Vandaag is het ook één van de laatst overgebleven rokerijen van ons land.

De naam werd intussen officieel veranderd naar ‘Blue Ocean Seafood’ vanwege de internationale activiteiten. Maar de naam ‘Visrokerij Alloo’ is tegelijk onsterfelijk en ook nog steeds in zwang.

Wat maakt Alloo zo bijzonder? Het bedrijf houdt het traditionele vakmanschap in leven, met respect voor het product en het proces. Men werkt hier met echte rook, geen rookaroma’s. En smaak heeft voorrang op snelheid: het rookproces wordt niet geforceerd om tijd te winnen. Dat vraagt meer werk, maar levert een beter eindproduct op.

Vistrap brengt rookvis naar je bord

Gerookte vis verdient een volwaardige plaats in de keuken, niet enkel als beleg of hapje, maar als hoofdingrediënt met een verhaal. Het rokerige karakter geeft diepgang aan de meest eenvoudige bereidingen. Met weinig ingrediënten krijg je een gerecht dat áf is.

Door onze nauwe band met Visrokerij Alloo, brengen we niet alleen lekkere en kwalitatieve vis bij mensen op tafel, we werken ook mee aan de instandhouding van West-Vlaams erfgoed. En daar zijn we trots op!

Advies en keuzehulp nodig? Vraag in de winkel naar onze gerookte visspecialiteiten en proef een stukje West-Vlaamse geschiedenis!